පරිච්ඡේදය 1

අවුරුදු පහකට පසු නැවතත් මේ ගුරු පාරේ ඇවිදින විට අමායාගේ සිතට දැනුණේ පුදුමාකාර සැනසිල්ලකි. වෙල් යායෙන් හමන සුළඟ ඇගේ ගත දැවටුණේ අතීතයේ සුන්දර මතකයන් ගණනාවක්ම යළි අවදි කරමිනි. කොළඹ නගරයේ කාර්යබහුල ජීවිතය ඇයව දැඩි ලෙස වෙහෙසට පත් කර තිබුණි. පාසල් ගේට්ටුව අසලින් ගමන් කරන විට ඇගේ ගමන ඉබේටම නතර විය. සුදු පැහැති කමිසයකින් සැරසී, කුඩා ළමයින් පිරිසක් සමඟ සිනාසෙමින් සිටි ඒ තරුණයා... ඇයට ඇගේ දෑස් අදහාගත නොහැකි විය. "කසුන්..." ඇයට නොදැනීම කියැවිණි. කටහඬ ඇසුණු ඔහු හැරී බැලුවේය. ඔහුගේ මුහුණේ ඇඳුණු පුදුමය ඊළඟ තත්පරයේදී සුන්දර සිනහවකට පෙරළුණි. ඒ දෑස්වල තිබුණේ එදා දුටු ඒ ආදරණීය බැල්මම නොවේද? කාලය බොහෝ දේ වෙනස් කර තිබුණත්, ඇතැම් දේවල් කිසිදා වෙනස් නොවන බව අමායාට පසක් විය. ඔහු දැන් ගමේ පාසලේ ගුරුවරයෙකි. ඇය තවමත් එදා ගමෙන් ගිය ඒ මුරණ්ඩු දැරියමය.