පරිච්ඡේදය 1

මාතර දුම්රියෙන් බැසගත් විගස මට දැනුණේ අමුතුම සීතලකි. මගේ ගමනාන්තය වූයේ කඳු මුදුනේ පිහිටි 'ඇල්පිටියේ වලව්ව' යි. ගම්මුන් පවසන පරිදි එය දශක තුනකින් කිසිවෙකු වාසය නොකළ, අත්හැර දැමූ පාළු නිවසකි. මා එහි ගියේ පැරණි ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පය ගැන පර්යේෂණයක් කිරීමට වුවද, වලව්වේ දැවැන්ත ලී දොරටුව අබියසට යන විට මගේ හදවත වේගයෙන් ගැහෙන්නට විය. වවුලන් රජකරන ඒ අඳුරු ශාලාව මැදින් මා පියවර තැබුවේ ඉතා ප්‍රවේශමෙනි. හදිසියේම, ඉහළ මාලයේ ජනේලයකින් ආ ලා හිරු එළියක්, දූවිලි බැඳුණු කුඩා ලී මේසයක් මත වැටී තිබුණි. ඒ මත වූයේ අඩක් විවෘත වූ පැරණි දිනපොතකි. එහි පිටු කහ පැහැ ගැන්වී තිබුණත්, කළු පැහැති තීන්තෙන් ලියූ පළමු වාක්‍යය මට පැහැදිලිව කියවිය හැකි විය. "ඔවුන් මාව මේ කාමරයේ සිරකර අදට දින හතක් ගතවිය... අද රාත්‍රියේ මම කෙසේ හෝ මෙයින් පැන යමි." මගේ දෑත් වෙව්ලන්නට විය. මේ පාළු වලව්ව තවදුරටත් හිස් ගොඩනැගිල්ලක් පමණක් නොවන බව මට ඉවෙන් මෙන් දැනිණි.